ઝીંદગી

કેવા સ્વપ્ન હતા? કેવા દિવસો છે

શું ઝંખ્યું હતું ? શું મળ્યું

પ્રયત્નો વગર ફળ ન મળે

હવે પ્રયત્ન કરવાની ઈચ્છા છે?

 

આ મારી મંઝીલ નથી….

પણ આગળ બધું ધૂંધળું છે

રસ્તો દેખાતો નથી. કઈ દિશામાં જાઉં?

ખૂબ દૂર દૂર જવું છે. જીવતા જીવે.

 

આખરી મંઝીલ તો આવશેજ,

તે પેહલા કઇંક કરવાની ઈચ્છા છે.

કુવામાંના દેડકા જેવી હું

આભમાં ઉડવાના સ્વપ્ન જોઉં

 

શેખચલ્લી બની બેઠી છું

અર્જુન થી જોજનો દૂર

વાચું ગીતા, બાઈબલ ને કુરાન

બધું મન નું મનમાં રહે પુરાઈ

 

શું થયું? કેમ બેસી રહી છે?

મન વેગીલું ને પથ્થર નું તન

શરીરને જો મળે મનની ચંચળતા

તો ઉડવા લાગુ આંબે

 

હું તો કૂદતી ફૂદ્કતી પારેવડી

કેમ બની ગઈ પીપળા ની પાંદડી

ચાલ ઉઠ, જાગ, ન રહે ઊંઘતી

જીવ મન ભરીને આ અલમસ્ત જિંદગી

 

“You start dying slowly”

All Credits to the Original Writer. Sharing – as I love this very much.

Pablo Neruda – Spanish poet –
Nobel Prize for Literature in 1971

His Poem : *”You start dying slowly”*

You start dying slowly ;
If you do not travel,
If you do not read,
If you do not listen to the sounds of life,
If you do not appreciate yourself.
You start dying slowly :

When you kill your self-esteem,
When you do not let others help you.
You start dying slowly ;

If you become a slave of your habits,
Walking everyday on the same paths…
If you do not change your routine,
If you do not wear different colours
Or you do not speak to those you don’t know.
You start dying slowly :

If you avoid to feel passion
And their turbulent emotions;
Those which make your eyes glisten
And your heart beat fast.
You start dying slowly :

If you do not risk what is safe for the uncertain,
If you do not go after a dream,
If you do not allow yourself,
At least once in your lifetime,
To run away…..
You start dying Slowly !!!

Ode

how-to-forget-the-past
Thinking of you

After decades elapsed
Your blue eyes
Still churning my heart

When you looked at me
Can I call it a “look”?
Or was it a glare?
No, almost a stare. Why?

Your eyes fixed on me
A stolen privilege
Burning with a desire
Staying put

They churned me from within
Mine no longer matched them
Shyly gazed down
A mysterious emotion born

Never spoken in past
Only eyes were the path
Were two souls connecting?
Two hearts longing to be one

Stole another look
And yours remained fixed
My gaze turned around
Seconds passed in ages

The gape carved on my heart
For eons to come
The mysterious emotion lives
Within me in my heart

Today, my heart goes out for you
Touching your soul so known
Peace envelops my being
Oh Time! Just Standstill!

– Written somewhere in 2009